• Home01.png
  • Home02.png
  • Home03.png

Geschiedenis

Geschiedenis

Op 12 juni 1955 werd voetbalclub Branddonk SK boven de doopvont gehouden. Grote initiatiefnemer was André Zajac, een Pool die als soldaat half de wereldbol had rondgetrokken, in Turnhout zijn vrouw Maria leerde kennen en uiteindelijk op de Hodonk een stuk grond kocht. Van meet af aan ijverde André daar voor de jeugd. Aanvankelijk wilde hij voor hen een atletiekvereniging opzetten, maar dat was de jeugd van de Hodonk te vreemd. Zij liepen slechts warm voor de voetbalsport, een voetbalclub moest en zou er dus uit de grond gestampt worden. Dit volbracht André, die zelf nooit tegen een bal getrapt had, samen met Alfons Van Gestel die vele jaren als zijn rechterhand zou fungeren. Aangesloten bij de KBVB onder stamnummer 5927 startte men tijdens het seizoen '55-'56 bij de gewestelijke reserven. Een jaar later kwam daar een eerste elftal en een scholieren elftal bij. Als clubkleuren werd in eerste instantie gedacht aan rood en wit, maar werd uiteindelijk gekozen voor groen en zwart, kleuren waarop het vuil minder zichtbaar was, zodat al eens een wasbeurt kon overgeslagen worden.


3de Provinciale 1956-57

De jaren '50 en '60 waren uiterst moeilijke overlevingsjaren. Er werd verschillende keren van terrein gewisseld. Zo herinnert menigeen zich het fameuze zandterrein in de bossen, waar later de crosspiste kwam, en waarop geen sprietje gras te bespeuren viel. Na enkele jaren rondtrekken vond men een vaste plek achter het sportlokaal van Gusje Van Houdt. Om zaad in het bakje te krijgen werden er Vlaamse Kermissen en schietprijskampen ingericht. Dat was nodig want het aantal supporters overschreed zelden de vijftig. Een zeldzame overwinning zorgde echter meestal voor een uitbundige kermisstemming.

In 1970 werd verhuisd naar de Groenedijk, waar de huidige terreinen gelegen zijn. Ook op sportief vlak werd het roer omgegooid. Om de tuimeling naar de nieuw op te richten Vierde Provinciale te vermijden, werd in 1971 tot bijna de laatste frank aan transfers besteed. Spelers als Jan Van Doninck uit Turnhout, Leo Verstraelen en Roger Deckx uit Witgoor, Wies Keersmaekers en Marcel Verwaest van Retie en topschutter Arthur Van Doninck uit Mol werden aangetrokken. Samen met het talent uit eigen rangen zouden zij de gouden periode van Branddonk SK inluiden. Voor het eerst werd kampioen gespeeld.
De toeschouwers vonden de weg naar het terrein. Voor het toptreffen tegen Oud-Turnhout telde de kassier meer dan 1.000 entrees. En toen voor de laatste wedstrijd op Meer duidelijk werd dat de eerste plaats niet meer kon ontglippen gingen de mensen van de Hodonk helemaal uit de bol. De vreugde was uniek en onbeschrijflijk. De jeugd trok zich op aan de prestaties van de spelers van de eerste ploeg. Zo speelden ook de miniemen en juniors kampioen in hun reeks, een ongekende weelde.


3de Provinciale 1971-'72

Het succesverhaal bleef duren. Na een meer dan behoorlijk overgangsjaar, forceerde men de doorbraak naar Eerste Provinciale. Voor het eerst kon dorpsgenoot Retie in competitie bestreden worden. De boerkes van de Hodonk hadden zich op dezelfde hoogte weten te hijsen als die mannen van de Markt. In eerste vond men tegenstanders als Wezel, Brasschaat, Cappelen, Heultje en Mol Sport.

Branddonk trok goed zijn streng, maar na twee jaar moest toch een toontje lager gezongen worden. Van '76 tot '79 was groen-zwart één van de toonaangevende ploegen in tweede. De prestaties op het terrein waren meer dan behoorlijk en daarnaast konden regelmatig de teugels gevierd worden. Een plaats binnen de top 5 volstond. Bovendien waren de derby's tegen ploegen als Retie, Kasterlee, Oud-Turnhout en de twee Arendonkse ploegen mooi meegenomen.

Tot de generatie van Jan Verwaest, War Smets en Wies Keersmaekers op zijn laatste benen liep. De verjongingskuur verliep met horten en stoten en Branddonk kon de degradatie naar derde niet vermijden. Een periode van ups en downs volgde. Meestal werd met spelers van eigen kweek gespeeld, aangevuld met minder dure vogels uit eigen streek. In 1987 beleefde groen-zwart zowat zijn dieptepunt en kon de tuimeling naar de kelderverdieping, Vierde Provinciale, niet ontweken worden.

Maar na regen komt zonneschijn en door een uitgekiend aankoopbeleid kon Branddonk de kop weer boven water steken. Vooral het aanwerven van de Nederlandse spelertrainer Mat Hakkens was een schot in de roos. Onder zijn aanvoering nam Branddonk zijn plaats in tweede weer in en nestelde zich constant binnen de eerste vijf in het klassement.

Spelers als Johan Van Herck, Johan Weyts en later Ad Van de Wiel vonden aan de Groenedijk hun tweede adem. Branddonk was ondertussen dorpsgenoot Retie, dat voor twee jaren een reeksje lager moest uitkomen, voorbij gestoken. Er werd dan ook overtuigend gezongen: ‘Branddonk is de ploeg van 't stad, Branddonk is de ploeg van 't stad, Branddonk is de ploeg van 't stad, retteketet, ...'

Ook de accommodatie onderging een grondige facelift. Het aantal jeugdspelers breidde gestadig uit zodat de kleedkamers moesten uitgebreid en vernieuwd worden. Het aantal terreinen werd opgetrokken naar vijf. Terreinverzorger Jan Nijs had de handen meer dan vol om die allemaal kortgeschoren en netjes te houden. Ook de werking in de kantine is voorbeeldig. Op Branddonk moet je geen kwartier op je pintje wachten. En door de vergroting van het afdak staan de supporters zelden of nooit in de regen. Dat werd allemaal gepresteerd met eigen middelen. Het bestuur bestond uit harde werkers en onder aanvoering van voorzitter Sus Wils voelden zij zich niet te goed om de handen uit de mouwen te steken. Het bestuur kon gelukkig altijd rekenen op een grote groep vrijwilligers die trouw hun club een handje toestaken.

Toch moest de club daarna wel een moeilijke periode doorworstelen. Een belastingsinspectie bracht enkele onvolkomenheden aan het licht. In spoedtempo moest omgevormd worden van zuivere liefhebberij naar een halfprofessionele organisatievorm. De meeste clubs in de streek zaten in dezelfde papieren.

Op sportief vlak bleef alles op wieltjes lopen. Branddonk was uit de kop van Tweede Provinciale niet weg te slaan. Er werd niet gek gedaan en volop vertrouwen gegeven aan de trainer die de touwtjes in handen kreeg. Jos Van Gullik van 't Witgoor bleef vier seizoenen. Zijn laatste jaar ('96-'97) was uiterst succesvol. In de Beker van België werden Lyra en Roeselare uitgeschakeld en strandde men eervol tegen toenmalig derdeklasser Herentals. In de competitie werden Lichtaart en RSV op een afstand gehouden en speelde Branddonk voor de derde keer kampioen en na 25 jaar weer in Eerste Provinciale.


2de Provinciale 1996-'97

De opdracht in de hoogste reeks was niet van de poes. Het klikte niet met de nieuwe trainer Jan Van Bosch en al vlug nam hulptrainer Ivo Minnen het roer over. Op karakter deed Branddonk wat het kon, maar tegen de rechtstreekse concurrenten liet de ploeg het te dikwijls afweten. Zo kwam Branddonk uiteindelijk uit op de 14de plaats. Het lot lag dan in handen van Witgoor Sport dat via de strafschoppen werd uitgeschakeld in de eindronde voor dalers van vierde nationale en, ongewild, in zijn val Branddonk meetrok.

Trainer Minnen kon niets aangewreven worden en bleef het volste vertrouwen genieten. Er was niet veel tijd nodig om een nieuwe en jonge ploeg neer te zetten. In 1999 nam Branddonk afscheid van zijn voorzitter Sus Wils die de club bijna 40 jaar met een groot hart bestuurd had.

Kinesist Ronny Peeters werd zijn opvolger. Hem wachtte de moeilijke taak om de lijnen uit te zetten op een moment dat enkele trouwe krachten uit het bestuur wegvielen, net in de na-Bosman-periode, waarin de inbreng van sponsors steeds groter werd. Intussen deed de jeugd van zich spreken. De miniemen speelden in het ‘Kuipke’ van Westerlo de finale van de Jeugdcup Het Volk en moesten enkel in het sterke Hemiksem hun meerdere erkennen.

Na een overgangsjaar speelde Branddonk, zonder echte concurrentie, terug kampioen. Die sterke ploeg ging bijna ongewijzigd aan de slag in Eerste Provinciale en zou daar voor furore zorgen. In de eerste periode was Branddonk onstuitbaar en net wanneer groen-zwart voor de eerste keer in het bestaan uitkwam tegen Witgoor werd de eerste periodetitel binnen gehaald. Deze derby kende met 1.400 toeschouwers een recordopkomst. Het seizoen kon niet meer stuk. Ook niet wanneer later in de eindronde het Berchem van de Armeense diamantair Vasken Cavatti en de Antwerpse vliegmagnaat Freddy Van Gaever iets te sterk bleek.


2de Provinciale 1999-2000

Het tweede jaar in eerste provinciale verging het groen-zwart minder goed. De degradatie kon niet vermeden worden. Intussen had Bruno Weyts op het einde van het seizoen de touwtjes overgenomen van Ivo Minnen, die mocht terugkijken op vijf overwegend succesvolle jaren. Onder de leiding van Bruno Weyts herpakte Branddonk zich in tweede provinciale. Zijn tweede seizoen verliep, mede door een groot aantal gekwetsten, moeizamer. De buren van de markt verging het al niet veel beter. Bij het begin van de tweede ronde werd de derby op Retie gespeeld met als inzet de rode lantaarn.

Het derde jaar onder Bruno Weyts (seizoen 2004-2005) was een schot in de roos. De mengeling van een eigen sterke lichting met goeie spelers uit de streek en enkele gerichte transfers leverde de club geen windeieren op. Voor de derde keer in minder dan tien jaar werd met een kampioenstitel promotie afgedwongen naar eerste provinciale. Op transfervlak werden geen zotte toeren uitgehaald en toch draaide groen-zwart in eerste instantie meer dan behoorlijk mee in de hoogste provinciale reeks. In de tweede ronde liet de ploeg het echter afweten. Gelukkig zorgde een hard bevochten overwinning op de laatste speeldag bij Edegem alsnog voor het behoud.

In 2005 mocht Branddonk 50 kaarsjes uitblazen. Dat werd op gepaste wijze gevierd.
De eerste ploeg stond daarna voor de niet simpele taak om in het tweede seizoen in eerste provinciale beter te doen dan in het eerste. Goeie periodes werden afgewisseld met mindere, maar uiteindelijk waren de schaapjes vlugger op het droge dan een jaar voordien. Dat betekende dat Branddonk voor de derde keer op rij mocht uitkomen in eerste provinciale ( seizoen 2007-2008 ) en dat was in de voorbije 50 jaar nog nooit gelukt!


2de Provinciale 2004-2005

 

Palmares

Seizoen 1971 – 1972: kampioen in 3de Prov.
Seizoen 1973 – 1974: kampioen in 2de Prov.
Seizoen 1987 – 1988: promotie (eindronde) naar 3de Prov.
Seizoen 1989 – 1990: promotie (2de plaats) naar 2de Prov.
Seizoen 1996 – 1997: kampioen in 2de Prov.
Seizoen 1999 – 2000: kampioen in 2de Prov
Seizoen 2004 – 2005: kampioen in 2de Prov
Seizoen 2011 – 2012: kampioen in 2de:Prov